Skidoeschna's

Ragdoll cattery

Ragdoll belevenissen

Oudere verhalen

 

Hoe wordt je een ragdoll junkie

   

Vanaf het moment dat ik een paar jaar geleden op de camping een Ragdoll zag, wist ik: ooit komt er zo’n kat in ons huis. Hij zat aan een tuigje en was (zoals u de Ragdoll kent)  lief, zacht, speels, meest rustig maar soms gestoord,  aanhankelijk bij de mensen die hij uitkoos,  arrogant en super mooi.

Ikzelf ben een enorme dierenvriend  en mijn kinderen al net zo. Mijn man wist (min of meer, nou ja eigenlijk niet helemaal)  waar hij aan begon toen we samen gingen wonen. In ons huishouden met 3 meiden,  hebben we dus ongeveer alle denkbare dieren al gehad. Van vissen tot allerlei knaagdieren (hamsters, cavia's konijnen) een hond en natuurlijk diverse katachtigen. Toen onze oudste poes op bijna 20 jarige leeftijd stierf en we nog maar 1 poes en 1 chagrijnige maar (voor ons)  o zo lieve rode kater hadden ging ik actiever op zoek naar een Ragdoll. Eerst gezocht naar een herplaatser (want welke idioot geeft er nou zo belachelijk veel geld uit voor een poes) Echter liep dit steeds op niets uit. Ik was te laat, of ons gezin was te druk of de hond (een sukkel van een Sheltie die op de ladder van de rangorde nog onder de hamster kwam) was een probleem. En dit alles heeft gewoon zo moeten zijn. Inmiddels had ik contact met, een u allen welbekende fokker van Ragdolls die mij af en toe adviseerde over de herplaatsers.  Na de 3e teleurstelling zei zij mij: Tja ik heb nog een kitten, is dat dan toch niet iets. Gepraat, overlegd (met mijn man Jaap vooral over de kosten), wezen kijken en besloten. Ja hoor en toen kwam SKIDDY.

En dat hebben we geweten, het begin was mijn ragdollverslaving.

Hans en Crista jullie worden bedankt.

Want alles wat vroeger ooit zo snel en soepeltjes ging kost me nu zeker 2 x zoveel tijd. Ze is gewoon overal. Stofzuigen lukt bijna niet want ze springt naar de zuigmond, de was opvouwen is een groot probleem met een poes op je strijkplank en bedden opmaken al evenzo. De krant lezen is iets wat ik sinds haar komst niet meer op mijn gemak heb gedaan. Ik heb haar zelfs al bijna een keer meegenomen omdat ze in de boodschappentas was gekropen. We breken allemaal regelmatig bijna ons nek over haar en Jaap was al niet zo vlot met alles maar de vaatwasser inruimen kost hem nu zeker 10 minuten extra als hij Skiddy er zo’n 8 keer uit moet halen.

Het meeste tijd kost het echter om iets achter de computer doen. Wat is ze dol op het toetsenbord, de cursor en de muis (daarom heet hij waarschijnlijk ook zo). Mensen ontvangen van mij de meest vreemde e-mailtjes als Skiddy op het toetsenbord ligt. En als ze toevallig over de backspace toets loopt kan ik hele zinnen weer opnieuw typen. (Ik ben met dit stukje ook al dagen bezig)

Slapen doet ze bij ons op bed. Soms onder de dekens, soms op mijn buik en zelfs af en toe op Jaap zijn hoofd. En maar spinnen, Probeer dan maar eens uitgerust wakker te worden. Echter meestal slaapt ze tussen ons in (we wilden al geen 4e kind maar met Skiddy lukt dat ook sowieso niet meer)  Als ik dan nachts naar de wc ga of wat te drinken ga halen loopt ze mee waar ik ook heen ga.

En hoe fascinerend kan het zijn voor een poes om je baas de kattenbak te zien verschonen. Nou voor Skiddy schijnbaar enorm. Zodra ze mij hoort rommelen met het grit komt ze aangerend om er snel in te gaan zitten en zo te voorkomen dat haar uitwerpselen in de container verdwijnen.

Met  de hond Koda gaat het natuurlijk prima. Het is altijd weer afwachten als ik en balletje gooi wie van de 2 er het eerste bij is. Koda vind het maar raar dat een kat probeert om met haar pootje de bal uit zijn bek te krijgen. Onze kater Boris vind Skiddy minder leuk. Het kattenvoer staat op een verhoging en als Boris probeert te eten hangt Skiddy aan zijn staart. Boris probeert dan al grommend en blazend nog wat voer naar binnen te werken maar geeft dit vaak al snel op. Hij snapt er niets van dat Skiddy niet onder de indruk is van zijn geblaas.

Maar ooh wat is ze toch vreselijk leuk en lief en bijzonder.. Voor iedere Ragdoll eigenaar is bovenstaand verhaal waarschijnlijk iets van: Ja natuurlijk, dat doet mijn Ragdoll ook, Maar ik had nog nooit zulke leuke katten meegemaakt. Het is niet uit te leggen aan niet Ragdoll kenners. En ja Ik ben inderdaad inmiddels verslaafd. Ik denk Ragdoll, ruik Ragdoll, praat alleen nog maar over Ragdoll en kijk naar Ragdolls. Zoek op de site’s naar leuke Ragdoll foto’s, ben natuurlijk lid geworden van de DRRC, lees het ragmedia ongeveer stuk, en….

Tja en het moest er bijna wel van komen. De 2e Ragdoll is in bestelling. Ergens begin Juni komt Pardoes en ik kan bijna niet wachten. In mijn gedachten zie ik mijn poezen al samen spelen. We tellen de weken af maar ondertussen geniet ik volop van

MIJN SKIDDY

Groetjes van Ineke de Rek

              

Het vervolg van mijn Ragdollverslaving

   

Al weer enkele Ragmedia’s terug  maakte ik u deelgenoot van mijn kennismaking met ons aller favoriete kattenras. Ik kreeg Skiddy en schreef een stukje over haar belevenissen in ons gezin. Nu zijn we inmiddels ruim een jaar verder en is er weer stof genoeg om over te schrijven en heb ik wat leuke Ragdoll-avonturen die ik u als mederagdollliefhebber (wat een leuk woord voor galgje) niet wil onthouden .

Al  jaren gaan we ieder weekend naar een camping waar onze toercaravan op een seizoenplaats staat. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om onze Skiddy thuis te laten. Zo’n lieve aanhankelijke poes die altijd achter mij aanliep, als ik weg was achter de voordeur lag en ’s nachts op mijn bed sliep, die liet ik toch zeker geen nacht alleen thuis. Dus extra kattenbak , tuigje, looplijn en haak voor in de grond gekocht en kat mee naar de camping. We lieten haar los in de voortent waar ze een kwartiertje rondliep en toen ze ieder hoekje van de caravan en de voortent had gezien ging ze prinsheerlijk op mijn schoot liggen spinnen.  Haar weekendverblijf was goedgekeurd door haar. Wat een schat hè, als ze er maar bij mocht zijn. Het tuigje moest ze wel even aan wennen (toch zeker wel 5 minuten) maar ze genoot van al het bekijks, en reken maar dat ze bekijks had.

Van alle velden kwamen de mensen aangelopen om te kijken wat voor een soort “hond” met een uiterlijk van een knuffelbeer we daar aan de lijn hadden. Als het rustig was op het veld lieten we haar los. Wel met de looplijn eraan. Als ze ineens de benen nam hadden we 5 meter lijn om te grijpen. En dit bleek soms inderdaad erg handig. Onze Hond Koda rent graag achter een tennisbal en  Skiddy had bedacht dat dit haar prooi moest worden. Ze  ging in sluiphouding achter de zandbak verborgen liggen en als Koda dan voorbij rende was het geweldig om hem te bespringen. Die kan ik hebben hoorde je haar denken.  Meestal echter was ze te laat en was Koda al lang voorbij als ze in beweging kwam. Wat ze ook geweldig vond was om op het houten klimtoestel te klimmen. Officieel voor kinderen maar maak dat een Ragdoll maar eens wijs. Ze nam een enorme aanloop en “liep” zomaar tegen de houten palen op om vervolgens op 2 en een halve meter hoog naar ons te gaan zitten kijken.  Het was net een wasbeertje, zo leuk. Wat een geweldig Ragdoll leventje

En toen kwam Pardoes. Een week nadat we Skiddy hadden gekregen (of zij ons) “bestelden” we een 2e Ragdoll. Een prachtige blue point  lynx kater was het resultaat. Het duurde 2 dagen voordat Skiddy  en Pardoes vriendjes waren maar sindsdien zijn ze ook werkelijk onafscheidelijk. Skiddy ontpopte zich als een surrogaatmoeder  die er wel voor zou zorgen dat Doeshie schoon was. Ze poetste en poetste en poetste. En Does vond het prima. Skiddy is redelijk aanhankelijk hoewel ze inmiddels liever naast me als op m’n schoot ligt.  Maar Pardoes is een flessenkind en begint te spinnen zodra je hem oppakt. Hij is met recht een echte Ragdoll en hangt zo slap als een vaatdoek bij optillen.

     

Maar lieve help, waar begonnen we aan. Alle dingen die je met 1 Ragdoll had hadden we nu dubbel. (wat heb ik bewondering voor al die fokkers met die enorme hoeveelheden Ragdolls) Nu dus 2 katten voor je voeten waar we ons nek over braken, het liefst natuurlijk op de trap en 1 trede overstappen lukt nog wel, maar 2. Dan 2 katten op de strijkplank tijdens het strijken,  op het aanrecht tijdens eten voorbereiden, op tafel tijdens het eten, op het toetsenbord tijdens het computeren en in bed tijdens het slapen. Natuurlijk vinden we dat allemaal niet zomaar goed maar zoals u weet geven Ragdolls niet zomaar op.

 

Stelt u zich dan dus ongeveer het volgende voor: Ik loop naar de keuken en haal eerst 2 Ragdolls van het aanrecht af,Ik maak het aanrecht schoon,  Ik pak spullen voor het eten uit de koelkast en leg dit naast de 2 Ragdolls die er al weer zaten op het aanrecht.  Haal er vervolgens de 2 Ragdolls vanaf, was mijn handen, maak het aanrecht weer schoon en ga groente snijden, haal vervolgens 2 Ragdolls van het aanrecht af, was weer mijn handen ga verder met het vlees, haal vervolgens 2 Ragdolls van het aanrecht af, was mijn handen maak het aanrecht schoon maar voordat ik weer aan mijn werk kan moet ik eerst weer 2 Ragdolls van het aanrecht af halen. HELLUUP

Natuurlijk ging ook Pardoes mee naar de camping. Ze wisten het al snel en zijn allebei dol op autorijden. Wat alleen erg lastig bleek (en dan bedoel ik ook ERG LASTIG) was om de draden van de tuigjes uit elkaar te halen. Hoe ze het voor elkaar kregen om binnen 2 minuten zo volledig met elkaar in de knoop te zitten weet ik niet. Maar ook met al de stoelen en de tafel. Want ze gaan maar 1 kant op heb ik ontdekt, en nooit terug. De enigste manier om zelf aan een beetje rust te komen was om ze ver uit elkaar op het midden van het veld vast te zetten zodat ze nergens omheen konden draaien. Het probleem was toen alleen dat er nogal eens gevoetbald werd en dat ook de zon soms wat fel was midden op het veld. Dus ook niet echt een oplossing. In de voortent lieten we ze los. Maar Skiddy had inmiddels de vrijheid geproefd  (zie boven, stom van ons, maar ja) en wist voortdurend te ontsnappen. Regelmatig vonden we ze na een zoekactie tegen een boomstam aan waar ze niet verder omhoog maar ook niet omlaag durfde. Na overleg en met pijn in mijn hart besloten we toen om de poezen in de weekeinden maar thuis te laten. Temeer omdat onze oudste dochter ook liever thuis bleef en dus prima als gezelschapsdame kon dienen.

En wat volgt er na 2 Ragdolls: natuurlijk……….. Een 3e Ragdoll. Onze Bella Luna van de Binnendijk is een dochter van Pluche en is ook met heel veel liefde en zorg met de fles grootgebracht. Ze is natuurlijk heel aanhankelijk maar ook super ondeugend. Ze heeft gewoon geen tijd om te knuffelen, ze moet ontdekken en streken uithalen. Skiddy en Pardoes die inmiddels volwassen zijn en een klein beetje ingedut waren zijn weer helemaal wakkergeschut. Luna geeft ze geen moment rust. Ze rent, klimt, springt, blaast af en toe naar de hond en heeft inmiddels in de tuin al kennis gemaakt met het schrikdraad op de schutting. Wat kan zo’n kleintje een schreeuw geven zeg. We waren bijna (bijna, niet helemaal hoor) vergeten hoe geweldig zo’n kittentje is

Ze slapen nog steeds op de slaapkamer bij ons maar gelukkig wel in mandjes op de grond. Het bed wordt anders wel erg klein. Luna vond de parkieten ook erg interessant en bovenop de vogelkooi is inmiddels wel een van haar favoriete plekjes. Gelukkig voor de parkieten dat Skiddy en Pardoes aan hen gewend zijn. Je moet er niet aan denken: 3 Ragdolls op de vogelkooi, arme arme parkieten.

Voorlopig houden we het hier even bij en gaan we genieten van de zomer met onze 3 deugnieten.

Maar wat de toekomst brengt, je weet het maar nooit. Ik heb mijn oudste dochter Yvonne inmiddels hopeloos besmet met de liefde voor dit kattenras. Als alles loopt zoals we hopen zal onze cattery over een poosje een feit zijn en zullen we in de toekomst van Luna kittens mogen ontvangen. De tijd zal het leren

Ik houd u op de hoogte

Ineke de Rek

              

De eerste keer Kittens

   

Kent u mij nog. De ragdoll fan die een paar jaar geleden een verhaal schreef over onze 1ste ragdoll Skiddy. Over onze kennismaking met het ras de ragdoll en de avonturen van haar op de camping. Over het vervolg op mijn ragdollverslaving toen Pardoes kwam en over hoe graag onze ragdolls op het aanrecht vertoefden. En toen Luna kwam, over hoe leuk ze de vogelkooi vond. Ik heb toen beloofd om u op de hoogte te houden van de ragdoll ontwikkeling van ons gezin en wil me graag aan die belofte houden. Vandaar weer een verhaal over onze ragdollbelevenissen

Een korte herhaling over de komst van Luna: Want wat volgt er na 2 ragdolls: jawel een derde ragdoll. En wat volgt er na een ragdoll als gezelschapsdier: jawel een ragdoll om mee te fokken en om onze eigen cattery mee te beginnen. En zo gezegd zo gebeurde het. In februari 2010 werd onze Bella Luna van de Binnendijk geboren. Dochter van Pluche die op de voorpagina van het ragdollboek van Crista Nolting prijkt. Pluche was een prachtpoes die helaas door complicaties een week na de bevalling van haar kittens overleed. En wat een prestatie van Hans en Crista om 5 kittens groot te brengen zonder moeder. En Bella Luna deed haar naam eer aan want wat is ze mooi! Met haar hadden we de basis om te fokken en om nog meer mensen kennis te laten maken met dit geweldige kattenras.

Dus catterynaam aangevraagd en gelukkig werd de naam: “Skidoeschna’s” gelijk goedgekeurd, natuurlijk de verwijzing naar de aanstichters van dit geheel (Skiddy, Pardoes en Luna). Luna ging eerst even aan de pil en in juli 2011 weer gestopt met de pil. Prima gepland want dan was ze in augustus krols en kon ze gedekt worden. Jammer dan, de natuur laat zich niet leiden. Dametje verkoos pas krols te worden toen eind september Hans en Crista met vakantie waren en ze daar niet terecht kon bij Jackomo die we toch graag als kittenvader wilden. Maar gelukkig kregen we eind december weer een kans. Jaap 3 uur heen en weer naar Purmerend, Luna en Jack een geweldig kerstfeest en de week erna weer terug. En het was bingo. Ze was zwanger. Uit de echo die we lieten maken (bij nestje 1 doe je dat nog) bleek dat ze 4 of 5 kittens droeg. En uit haar ongelijke buik had ik toch sterk het vermoeden dat het er 5 waren. De week voor de bevalling, wij flink voorbereiden: slijmzuiger, weegschaal (en reservebatterijen, je weet het maar nooit) nagellak om de kittens te markeren/ handdoeken/ celstofmatjes (handig dat ik in het ziekenhuis werk) kittenmelk, papier en pen, alles in een kratje bij de hand. Jaap aan het werk gezet om een bevallingskist te timmeren. Bij vrienden een vetbed geleend en zelfs een elektrische deken gekocht omdat ik ergens had gelezen dat kou de nr. 1 oorzaak is van kitten sterfte. We waren er helemaal klaar voor! Nu alleen Luna nog

Op zondag 26 februari kwamen we ’s avonds laat thuis, en Luna was weg. Het zou al kunnen.., ze zal toch niet… Alarm, waar is Luna? Mijn moeder had die de afgelopen maanden al vele verhalen verteld over poezen die in boodschappentassen en kledingkasten bevielen, Dank je wel Mam. Dus wij zoeken. Met 5 man hebben we uren heel het huis omgekeerd. Op de meest idiote plekken gezocht. In kleine laatjes waar een hoogzwangere poes echt never nooit in zou passen. Ook buiten, hoewel dat eigenlijk niet kon, maar waar was ze dan. Totdat Luna zich van geen kwaad bewust aan kwam wandelen, van zolder tussen een spouwmuurtje onder de vensterbank uit. Wij hebben echt nooit geweten dat daar nog een loze ruimte zat. Aan haar dikke buik te zien was ze nog steeds even zwanger als die morgen vroeg. Gelukkig. Maar ze had wel een geschikt bevallingsplekje gevonden. Dus zolderdeur even op slot want dat gaat niet gebeuren. Hoewel ik het niet kon laten om even met zaklamp achter de muur te kijken of ze daar toch niet stiekem een kitten had achtergelaten. Het was 1 dag rustig en vanaf maandag 27 februari lag Luna in het 2 persoons bed van Yvonne. Dinsdag ochtend toen Yvonne eruit kwam om naar school te gaan, bleef Luna haar maar roepen. Achter haar aan, miauwen en teruglopen. Het was duidelijk. Ze ging bevallen, het moest in Yvonne d’r bed, en Yvonne moest erbij. Zo bijzonder. Iedere andere kat zoekt een stille en rustige plek tijdens de bevalling. Een ragdoll zoekt steun bij mensen die ze vertrouwd. Maar Luna, daarvoor was nu de bevallingskist. Luna in de kist gezet en Yvonne besloot om niet naar school te gaan. Leve de vrijheid van het HBO. We blijven bij je hoor meisje. En wat ging het snel. Om half negen zag je haar lichaam samentrekken en toen ineens. Een klein glibberig wit maar oh zo gaaf ragdoll kittentje. En hoe weet zo’n poes instinctief wat ze moet doen. Geweldig! Alsof het haar zoveelste kitten was likte ze het schoon, beet ze de navelstreng door en at ze de placenta op.

     

Nu wij aan het werk: Nog ff uitzuigen, extra drogen, kitten wegen, markeren (dit werd kitten blauw) en ondertussen Luna maar prijzen. Wat een ervaring. Toen wachten en wachten (ondertussen in het ragdollboek lezen) en het leek bijna of Luna het zo wel goed vond. Ze bleef heel rustig te liggen, heel gewoon, niets aan de hand. Tot plots (het was al 10 uur) floep , kitten 2 en direct erna kitten 3. Dat was ff werken voor haar.

Namens mij hartelijk dank aan de boeken waar alles zo goed in staat vermeld. Hierdoor wisten wij ook dat nu (omdat 2 en 3 direct achter elkaar kwamen) de 1e tube leeg was en we inderdaad (wsl) nog 2 kittens konden verwachten. Uiteindelijk duurde het tot half 3 voordat kitten 4 er was en 3 uur tot kitten 5. En Luna maar likken en likken, en spinnen en spinnen. En wij maar opruimen, gewichten opschrijven, foto’s maken, telefoneren sms’en naar iedereen die meeleefde en ondertussen maar kijken, genieten en Luna knuffelen. Wat waren we trots op haar

Die nacht ging alles geweldig. Luna lag lekker op de slaapkamer in de kraamkist en de 5 kittens dronken en sliepen.

De dag erna bleek echter weer hoe vasthoudend een Ragdoll (en zeker een net moeder geworden Ragdoll) soms kan zijn. Want wat was de plek die Luna (als 2e keus, na de spouwmuur) had uitgezocht om te bevallen en dus ook te kramen: Jawel het bed van Yvonne een verdieping hoger. En wij zagen het gebeuren: Ze liet haar kittens eventjes alleen om het bed te inspecteren en ging ze vervolgens een voor een halen.

De hele dag zijn we bezig geweest: Ziet u het voor U: Luna sleept de kittens naar boven, en wij weer naar beneden. Luna van kraamkist naar Yvonne d’r bed en wij weer terug naar de kraamkist. Die arme Jaap had toch niet voor niets zo’n prachtige kist getimmerd. Wij vonden hem tenminste geweldig maar Luna had duidelijk haar bedenkingen. Na overleg besloten de kist maar te verplaatsen naar Yvonne d’r kamer naast haar bed. Helaas, dat was hem ook niet want ondanks dat de route nu een stuk korter was bleef ze haar kinderen verplaatsen naar het bed. En wat doe je dan als goede fokker. Je schuift een stukkie op en laat de poes met haar kittens in je bed. Sorry Yvonne. Het had een paar voordelen: De elektrische deken was niet nodig, ze lagen immers half onder het dekbed. En toen na een paar dagen bleek dat kitten blauw toch wel erg aan het afvallen was en de strijd om de beste tepel aan het verliezen was van zijn wat zwaardere broers en zussen. Toen was het in het 2 persoonsbed wat gemakkelijker, vooral ‘s nachts om het kitten iedere paar uur extra aan te leggen bij Luna. Bijvoeden met kunstvoeding was geen succes maar de sterkste kittens even weghouden bij de (slechts 4 goede) tepels en “blauw” laten drinken ging prima. En eigenlijk was het ook wel super gezellig, zo met zijn allen in bed. Het is voorgekomen dat we met z’n vijfjes rond de kittens ,in en rond bed, de hele avond tv hebben gekeken op een buis van 37 cm terwijl er beneden een joekel van een LCD staat.

En de kittens deden het prima. Na 2 weken vond Luna het goed dat ze naar de kraamkist (nog steeds op Yvonne d’r kamer) verhuisden. De een groeide iets sneller en de ander had wat sneller de oogjes open. De een wilde geen pap en de ander geen geweekte brokjes. Maar alles kwam goed en ze groeiden gestaag.

Hetgeen nog wel wat voeten in de aarde had was het bepalen van het geslacht en de kleur van het stel. De tekening zie je snel maar verder was ik toch wel een ietwat onervaren fokker. Maar met hulp van een collega (heilige Birmaan) fokker kwamen we erachter dat we 4 katers en 1 poesje in huis hadden en met behulp van de tijd (niet te ongeduldig zijn) bleken ze uiteindelijk alle 5 seal gekleurd te zijn.

Een groot probleem was de aanwezigheid van onze hond. Een oh zo sullige, lieve en onschuldige Sheltie die door Luna als haar grootste vijand werd gezien. Wat een moederinstinct. Ze moest en zou haar kittens tegen dit monster beschermen. Maar schat: HIJ DOET NIETS. Het instinct was te sterk. Hij bleef uit de buurt van de kittens maar werd menigmaal aangevallen door Luna. Die arme hond durfde bijna het huis niet meer in als we hem hadden uitgelaten. Het wende heel heeeel langzaam en de hond heeft weken bij de voordeur in de gang gebivakkeerd.

En wat een heleboel kittens waren het toen ze de kamer gingen verkennen. Werkelijk overal leken er kittens te lopen, eerst wat onhandig maar later razendsnel rennend achter elkaar aan, om vervolgens met z’n vijfjes tegen elkaar in een mandje te kruipen en in slaap te vallen in de meest vreemde houdingen. Hoe vertederend we nog hebben zitten kijken hoe een kitten zo’n lief klein drolletje kan produceren (aaach kijk..kijk…kijk nou, hij doet het op de bak…aaach wat leuk, wat een schattig drolletje). En wat een hoeveelheid dat uiteindelijk werd. Ze poepten meer dan een volwassen ragdoll leek het wel. Maar ja, ze waren dan ook 100 gram bij de geboorte en ruim 1500 gram met 13 weken. Dan verwacht je natuurlijk ook nogal wat uitwerpselen. De boerenbond/welkoop was er trouwens heel blij mee. Hallo mevrouw, weer kattengrit zeker.

En aangezien al onze volwassen ragdolls gewend zijn op onze slaapkamer te slapen, op en rond ons bed, deden de kittens dat ook. Gezellie hoor, totdat ze ook ’s nachts besloten om tikkertje over ons hoofd te gaan spelen, GAAP, ik wil slapen

           

Uiteindelijk hebben we (mn Luna) 5 prachtige Ragdoll kitttens afgeleverd waarvan we natuurlijk het poesje hebben gehouden. Met Skydoeschna’s Queen Victoria, roepnaam maar Vicky, breiden we de cattery langzaam uit. De overige kittens hebben een goed nieuw tehuis gevonden.

En wie weet volgt er snel een verhaal over hun belevenissen.

Van mij en onze Ragdolls hoort u zeker meer

   

Groetjes Van Ineke